کتاب حاضر در حقیقت مقایسه‌ایی میان عناصر هستی‌ شناختی و معرفت‌ شناختی افلاطون(348-428ق.م) و افلوطین یا همان پلوتینوس (270-205ب.م) می‌باشد. در این کتاب می‌توان اذعان داشت، همه یا غالب عناصر اصلی و مهم هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی دو فیلسوف مذکور به تفصیل مورد بحث و کنکاش فلسفی قرار گرفته و ارتباط آن با رأس هرم هستی و معرفت که همان “مثال‌خیر” باشد به صورت سیسماتیک روشن و مشخص گردیده است. براین‌اساس مبادیی، همچون ماده و صورت و عوالم محسوس و معقول، مراتب مختلف ادراک، همچنین نقش ضرورت و اتفاق، خیر و شرّ، خدایان و دمون‌ها و عشق (هم از بعد وجودی و معرفتی)، چگونگی ایجاد عوالم هستی و ارتباط مراتب مختلف هستی و معرفت با یکدیگر و چگونگی ایجاد آن‌ها توسط “مثال‌خیر” یا “خیر” مورد واکاوی و کنکاش قرار گرفته است. در بخش نهایی به مقایسه آراء این دو فیلسوف، تأثیر افلوطین از افلاطون و در نهایت ویژگی‌های منحصر به‌فرد فلسفه هر کدام از آن‌ها اختصاص داده شده است.